قوميت

اساساً، مفهوم قوم Ethnic در زبان انگلیسی دارای پیشینه‌ای منفی و نشان‌دهنده‌ی جدایی‌ها و غیرخودی تلقی کردن برخی گروه‌های اجتماعی است. مفهوم قومیت، معادل کفر و موهومات کفرآمیز به کار برده شده است. کما این‌که الا‌ن هم شما اگر به فرهنگ‌های معروف انگلیسی مثل وِبستر (webester) و امثال آن، و حتا فرهنگ لغاتی که انگلیسی به فارسی هستند، دقت کنید، معادل کلمه‌ی قومیت، به غیر از گروه‌های اجتماعی و گروه‌های فرهنگی، به کافران ارجاع داده شده است. پس از مدتی، مفهوم قوم و قومیت در متن‌های تخصصی، سمت و سوی گروه‌های نژادی پیدا می‌کند. سیاهان، زردها و یهودی‌ها هم به تدریج وارد این مقوله شدند و البته در دوره‌ی پایانی این تحول، کم‌کم مفهوم قومیت شامل گروه‌های زبانی و مذهبی دیگر می‌شود.

تعريف قوميت
 
قوم یا گروه نژادی گروهی از انسان‌هاست که اعضای آن دارای ویژگی‌های نیایی و اصل و نسبی یکسان یا مشترک هستند (اسمیت، ۱۹۸۶). هم‌چنین گروه‌های قومی اغلب دارای مشترکات فرهنگی، زبانی، رفتاری و مذهبی هستند که ممکن است به آبا و اجدادشان برگردد و یا بر اساس عوامل دیگری به وجود آمده‌باشد. بنابراین یک گروه قومی می‌تواند یک جامعه فرهنگی نیز باشد.
قوم در جوامع برده‌داری و فئودالی نوعی دیگر از اشتراک افرادی است که دارای پیوندهای خونی هستند و سرزمین و زبان و فرهنگ مشترک دارند، ولی این اشتراک هنوز به اندازهٔ کافی پایدار نیست و در مقیاس کشوری نیز اشتراک اقتصادی هنوز کامل نیست.
 
 
Этнос
 
Этнос-группа людей, объединённая общими признаками, объективнымилибо субъективными. Различные направления в этнологии включают в эти признаки происхождение, язык, культуру, территорию проживания, самосознание и др.
 
 
Расселение
 
Расселение славян. В середине первого тысячелетия нашей эры славянские племена расселились по просторам Европы. Со своей родины — предгорий Карпатских гор — славяне разошлись в разные стороны света. Некоторые перешли Дунай и достигли берегов Адриатического моря (южные славяне). Другие поселились в Центральной Европе и на побережье Балтийского моря по соседству с германцами (западные славяне). Третьи обживали берега рек бескрайней Восточной Европы (восточные славяне).

      

روسيه باستان

دولت روسيه باستان نتيجه فرآيند طولاني قبايل اسلاو شرقي بود كه يكي از بزرگترين گروههاي قومي اروپا را تشكيل مي داد. در منابع تاريخي سده اول و دوم بعد از ميلاد براي نخستين بار با نام اسلاو بر مي خوريم. اسلاو ها كه به «وند ها» معروف بودند بعدها در حوزه ويستولا و به احتمال زياد درياي بالتيك سكني گزيدند. بر اساس منابع بيزانسي اسلاوها به سه گروه اسكلاون ,آنته ها و وند ها تقسيم شده كه گروه اول به اسلاو هاي جنوب ,گروه دوم به اسلاو هاي غرب و گروه سوم به صورت اسلاوهاي شرقي در آمدند. اگرچه آنها سنت , زبان و قوانين يكساني داشتند اما تنها علت اتحاد آنها با همديگر جنگهاي مدام عليه بيزانس بود.

اطلاعات در مورد اسلاوهاي باستان چندان دقيق و كافي نيست ,اين اطلاعات بيشتر از منابع زبان شناختي و كاوش هاي باستان شناسي به دست آمده است . اسلاوهای باستان از نظر نژادی و سیاسی یکپارچه نبودند، اما به زبانی مشترک سخن می گفتند.

اما امپراطوري هون ها بسرعت از هم پاشيد و قبايل ژرمن به سوي ايتاليا و فرانسه حركت كردند. اسلاو ها از اين پس آزاد بودند تا سكونت گاههاي خود را به سوي سرزمين هاي حاشيه رودخانه هاي آلب و دانوب و سراسر خاك آلمان گسترش دهند. سر انجام اين اسلاو ها  كه به غرب مهاجرت كرده بودند با نام هاي لهستاني , چك ها و اسلواك ها مشهور شدند.

ادامه فشار از سوی آوارها در سال 550 میلادی موجب عقب نشینی قبایل اسلاو ساکن جنوب به سوی یونان شد. در این سرزمین اسلاوها به همسایگان متخاصم امپراطوری بیزانس یا روم شرقی تبدیل شدند. در قرن هفتم اسلاو ها برای همیشه در شبه جزیره بالکان ساکن شدند و صرب ها، کروات ها و اسلوونی های امروزی از اعقاب آن ها هستند.

قبایل اسلاو شرقی در قرن ششم سرزمین های خود را به سوی جنگل های شمال روسیه اروپایی گسترش دادند. گاهی اوقات این گسترش قلمرو به بهای جنگ با فنلادی ها و لیتوانی هایی که اغلب در این نواحی ساکن بودند تمام می شد. اسلاو های شرقی گروه هایی هستند که امروزه به روس ها ، اوکراینی ها و بلاروسی ها تقسیم شده اند.

سکونتگاه های اولیه اسلاو های شرقی به صورتی پراکنده جمعیت را در خود جای می دادند و تنها گروه های خویشاوند را در بر می گرفتند. مردم در خانه هایی چوبی با دیوارهای کوتاه و سقف هایی که نسبت به سطح زمین تنها چند پا ارتفاع داشت زندگی می کردند. آنان با قطع درختان و نیز سوزاندن آن ها، زمین هایی برای کشت غلات و سبزیجات برای رفع نیاز های اساسی خود بدست می آوردند. اما خاک جنگل به سرعت فقیر می شد و آنها مجبور بودند مهاجرت کنند و بار دیگر این فرایند دشوار را تکرار کنند.

در همان زمان نطفه دولت روسيه با اتحاد قبايل شمالي و جنوبي و اسلاو هاي شرقي در اطراف شهر كيف به سركردگي «پولي ها» بسته مي شود و قبايل اسلاو شمال شرقي نيز در اطراف نووگوراد به سركردگي اسلووني ها متحد مي گردند. اتحاد گروههاي شمالي و جنوبي اسلاو در يك دولت واحد روسي اوج اين فرآيند است. مركز اين دولت كيف بود و اتحاد زماني صورت مي گرفت كه قبايل جنوبي عليه خزرها و قبايل شمالي بر ضد وارانگها پيكار مي كردند. در اين دوره از جنگ و پيكارهاي خونين است كه روريك در نووگورود ظاهر شده و بصورت افسانه اي دودمان حاكم روسيه در مي آيد.

 

ظهور شهرهای اسلاو و پوشش مردمان آن از دیدگاه جان لارنس

در طول دوران حکومت خزرها، شمار اسلاوهای ساکن در جنگل و استپ از هر گروه قومی دیگر در ناحیه بیش تر افزایش یافت، ترکیب آنها با دیگر گروه قوم نیز ادامه می یافت. جمعیت آنان چهار تا پنج میلیون نفر افزایش یافته بود و آناندر ناحیه ای با وسعت دو میلیون کیلومتر مربع زندگی می کردند. شهرهای نووگورود و کیف از عمده شهرهای اسلاو بود. اسلاوها به تدریج به تاجرانی قدرتمند تبدیل شدند و به تجارت با خز که بازار خوبی داشت و دیگر محصولات جنگلی می پرداختند.

بسیاری از این شهرها در اطراف دژی مرکزی بنام کرملین ساخته می شدند. جان لارنس می نویسد: «پوشش مردان همچون دهقانان سنتی روسیه است: شلوارهای گشاد ترکی و پیراهن هایی از جنس کتان که با سوزن دوزی های براق زینت یافته است و در زیر آن جامعه ای بلند به تن دارند. ثروتمندان لباس هایی بر تن می کنند که با جواهرات، طلا، کهربا، تکه های ابریشم زیبای شرقی یا سوزن دوزی های بیزانس تزیین یافته است. مردم معمولی پابرهنه یا با کفش هایی از جنس پوست درخت در بازار راه می روند، در حالی که ثروتمندان چکمه های بلند روسی از جنس چرم به پا دارند...

 

خزرها

بين قرون هفتم تا دهم ميلادي بين كوههاي قفقاز و رود ولگا يك قوم ترك نژاد يهودي مذهب به نام قوم خزر ساكن بودند كه در قرن هشتم حكومتي بسيار قدرتمندي داشتند. پادشاهي خزرها پس از شكست در قرن دهم از هم پاشيد و بازماندگان اين قوم به صورت پراكنده و در گروههاي قوميتي كوچك در نواحي مختلف روسيه و اروپاي شرقي پراكنده شدند.

 

Хазары

Уже в VIII веке, на восточной окраине Европы, между Кавказом и Волгой, властвовало иудейское государство, известное как Хазарская империя. На пике своего могущества, с VII по Х век нашей эры, она играла важную роль в судьбах средневековой Европы. Хазары - народ тюркского происхождения.

По мнению некоторых иссл едователей, хазарский этнос имел дуалистическую основу, объединяя два главных племени — белых и чёрных хазар. Причем белые хазары были высокорослыми, светлоглазыми и светловолосыми, тогда как черные хазары были низкорослыми и темноволосыми. Сторонники другой точки зрения  считают это деление не этническим, а социальным и указывают на более сложную организацию.

¨О культуре хазар мало данных, так как пока не идентифицированы их археологические следы. Социальная организация в целом не отличалась от подобных этнополитических образований кочевников, но по мере становления государственности прогрессивно эволюционировала. К Х веку от кочевого образа жизни хазары перешли к полукочевому, зимнее время проводя в городах.

Религиозные верования состояли из общетюркских языческих ритуалов, характерной чертой которых было поклонение богу Тенгри и обожествление кагана. Благодаря географическому положению и веротерпимой политике правительства в хазарскую среду интенсивно проникали христианство и ислам. Часть хазар во главе с правящим родом перешла в идуаизм .

 

پِچِنِگها

بين قبايل كوچ نشين ساكن در روسيه اتحادي قدرتمند ايجاد شد كه در نتيجه آن قوم پچنگ بوجود آمد. پچنگها ترك زبان بودند و در قرنهاي هشتم و نهم ميلادي در روسيه حكمراني مي كردند.

 

Печене́ги

Печене́ги — союз кочевых племён, сложившийся предположительно в VIII—IХ  веках. Печенежский язык, по мнению ряда ученых, относился к огузской подгруппе тюркской языковой группы. название «печенег» могло произойти от тюркского имени Бече — гипотетического предводителя печенежского племенного союза.

 

هونها

هونها مردماني ترك زبان بودند در قرنهاي دوم تا چهارم ميلادي در حاشيه رود ولگا و اطراف كوه اورال ساكن بودند. در اواسط قرن پنجم ميلادي هونها به رهبري آتيلا به امپراطوري روم حمله ور شدند و در اروپاي شرقي ساكن شدند.

 

Гунны

Гунны — тюркоязычный народ (согласно мнению ряда исследователей), союз племён, образовавшийся во II—IV вв., путём смешения разных племен Великой Евразийской Степи, Приволжья и Приуралья. Племенная группа алтайского типа (тюркские, монгольские, тунгусо-маньчжурские языки), вторгшаяся в 70-х годах IV в. н. э. в  Восточную Европу в результате длительного продвижения к западу от границ Китая.

Гунны создали огромное государство от волги до Рейна. При полководце и правителе Аттиле пытались завоевать весь романский запад (середина 5 в.). Центр территории расселения гуннов находился в Паннонии, где позже обосновались авары, а затем — венгры. В состав гуннской монархии в середине V в. входило, помимо собственно гуннских (алтайских) племен, множество других, и в том числе булгар, германцев,      алан, славян, угро-финнов и др. народов.

 

پولاوِتسها

پلاوتسها مردماني كوچ نشين و ترك زبان بودند كه در سرزمين روسيه ساكن بودند. براي منشا پيدايش نام پلاوِتس روايات مختلفي وجود دارد. روايتي وجود دارد مبني بر اينكه مردم روس باستان به ساكنين صحراها و دشتها (بدون اينكه تعلق آنها به قبيله اي مدنظر باشد) پلاوتسي مي گفتند.

 

По́ловцы
 
По́ловцы, половчане (в европейских и византийских источниках — куманы) — тюркоязычный кочевой народ, западная группа кыпчаков. Существуют разные версии происхождения названия «половцы».

Одна из версий заключается в том, что древние жители Руси половцами называли просто жителей поля, независимо от их племенной принадлежности, т. е. полевцы. Эта версия встречается в русских исторических источниках до начала XIX века.